Deel 12
Vorige week lazen we hoe Harry en Anna kennis maakten en hoe Muze zich aan de bar bezig hield met bierviltjes en verveling tot een enorme, in leder geklede man, zijn helm op de bar parkeerde. Dit deed bij Muze een belletje rinkelen. Een belletje waar Harry op dat moment even geen oor naar had…
De barman deed de lampen aan begon de bonnen bij elkaar te rapen. De serveerster liep de tafeltjes langs en rekende af. Anna keek op haar horloge. “Ik wist niet dat het al zo laat was.” Zei ze verbaast. “Harry knikte bevestigend terug. “Nee dit is wel apart…” “Ik vond het erg gezellig.” “Ik ook Anna. Voor herhaling vatbaar. Tenminste dat vind ik.” “Ik ook! Absoluut hoor.” Sprak Anna snel. “Jammer dat ze al dicht gaan.” “Vraag dan of ze morgen avond al plannen heeft sukkel!” Tetterde Muze in Harry z’n oor. “Zo meteen flikkeren ze jullie naar buiten en dan gaat ze naar huis.” Harry moest zijn best doen niet te reageren op Muze. “Uh…heb je morgen al plannen?” “Ja.” Sprak Anna bedeesd. “Tenminste, niet morgen avond… Overdag moet ik m’n moeder even helpen met nieuwe gordijnen ophangen… Kijkt ze al de hele week naar uit, zal de leeftijd wel zijn. Maar misschien kunnen we samen eten?” Muze legde haar handen op Harry’s schouders. “Neem een film mee. Zeg dat je een film mee neemt. Casablanca! Neem Casablanca mee.” “Oké…” Zei Harry half tegen Muze, half in het gesprek. “Zal ik dan Casablanca meenemen? Of een andere film?” Anna lachte en zei resoluut nee. “Nee dat hoeft niet… Want die heb ik al thuis en jij dacht toch niet dat ik je de deur uit liet gaan zonder die samen op zijn minst één keer gekeken te hebben hè?!”
Harry hielp Anna galant in haar jas terwijl poederkop en aanhang voorbij lalden. De samengeperste anabole spierbundel keek gefascineerd, voor zover zijn hersens dat konden spellen, naar Anna, wat poederkop niet onopgemerkt bleef. “Hé lul…ik ben hier hoor.” Sprak ze ongegeneerd luid waarna ze een minachtende blik wierp op Anna. Ze draaide zich vervolgens om naar Harry en met een grijns deed ze zijn sjaal goed. Harry hoorde Muze lachen. “Ik mag haar.” Harry lachte terug. Hij had haar parfum in zijn neus en hij genoot. Hij keek met een glinstering in zijn ogen naar die van haar terwijl ze zijn sjaal en jas bekeek. Haar zwarte opgestoken haar liet hier en daar een pluk uitsteken. Hij vroeg zich af hoe lang het was. “Had je nog wensen?” Vroeg Anna aan Harry. “Nou…” Hoorde hij Muze schallen. “Wensen?” Vroeg hij afwezig terug. “Voor het eten.” “Nee, zolang jij er maar bent.” “Charmeur…” Anna pakte haar tas en draaide zich om naar de deur. Harry hield zijn hand open achter zijn rug en Muze tikte de vijf af, waarna hij Anna naar buiten volgde. De serveerster keek ze na. “Thats how we roll, bitch!” Sprak muze naar de serveerster terwijl ze de stoel met een flinke tik aanschoof. De serveerster met een onbestemde en vooral angstige blik achterlatend. “Ik moet stoppen met die extra diensten.” Mompelde ze in zichzelf.
Anna stond met haar fiets aan de hand naast Harry. In een winkelruit aan de overkant zag Harry hoe Muze overdreven en in haar eigen wereld weg huppelde. “Die spoort niet.” Bedacht Harry zich. “Nou…dan zie ik je morgen avond. Ik stuur je het exacte adres nog even straks.” “Oké…” Anna legde een hand op zijn schouder en gaf vlug een zoen op zijn wang, waarna ze op haar fiets sprong en de straat uit reed. Harry keek haar na. Vlak voor ze de hoek omging keek ze even om en zwaaide. “Yes!” Hoorde hij Muze zeggen. “Als was in je handen!” Gezien de voorbij schuifelende stelletjes pakte Harry zijn telefoon zodat hij ongezien terug kon praten. “Ik ga morgen bij d’r eten man!” Muze fronste. “No shit.” “Ja.” Zei Harry. “No shit!”
“Maar over die helm.” Zei Muze. “Welke helm?” Harry staarde met de telefoon aan zijn oor de straat in waar Anna zojuist uit was gefietst. Kon ze nou niet even wachten met d’r gemekker en mij laten genieten van het moment. Dacht Harry. Hij voelde zich geweldig en vol energie. Wat een fantastische avond! Muze ging voor hem staan en bewoog haar mond alsof ze sprak. “Erg leuk. Kom we gaan naar huis en dan gaan we wel even voor die helm kijken.” Harry draaide zich om en Muze volgde zijn voorbeeld. “Dank u vriendelijk.” Antwoorde Muze terug. “Oh en graag gedaan, geen dank.” “Wat?” Vroeg Harry. “Dat ik zo’n heerlijke avond voor je geregeld heb.” Harry stopte en keek Muze aan. “Dank je Muuz… Wil je bloemen of zo?” “Erg leuk, pleur maar op mijn graf. Graf…nu je het erg toch over hebt…” “Ja ja…we zijn zo thuis zeikerd.” Harry stopte zijn mobiel weg en stapte, met in zijn kielzog gevolgd door Muze, de straat over richting huis.
Volgende week meer over het etentje van Harry en Anna. Zal ze hem versteld doen staan met haar kookkunsten? Zal Harry Muze thuis kunnen laten? Of zal ze zich er op een of andere manier weer tussen kunnen wringen tijdens de het zien van de film der films. Een film die mogelijk een nog grotere rol speelt dan zij denken…
